Toplumcu Gerçekçi Anlayışla yazılan öykü ve romanların özellikleri:

• 1930'lu yıllardan itibaren köylüden, işçiden, dar gelirliden söz edilmeye başla­nır.
• Bu durum, gelişme ihtiyacı ve isteğinin yanında, ideolojik kaynaklıdır.
• Toplumcu gerçekçiler, toplumdaki düzensizlik ve çatışmalar ile köy gibi küçük yerleşim yerlerinin sorunları üzerinde yoğunlaşırlar; eserlerini ağa-köylü, öğretmen-imam, halk-yönetici, zengin-fakir, güçlü-güçsüz, aydın-cahil gibi belirgin farklılıklar üzerine kurarlar.
• Eserlerinde, Anadolu coğrafyası ve insanı konu edilir, büyük şehirlere göçün or­taya çıkardığı problemler üzerinde durulur.
• Olaylar ve kişiler, bir düşünceyi doğrulamak veya haklı göstermek üzere dü­zenlenip anlatılır.
• Eserler, okuryazarlığı olan halkın kolaylıkla okuyup anlayabileceği bir dil ve an­latım özelliğine sahiptir.
• Yazarlar, okuyucuyu kendi düşünceleri doğrultusunda yönlendirmek isterler. Sanat eseri, belli görüşleri ifade etmek için araç olarak kullanılır.
• Halkı aydınlatmak düşüncesi ile bazı yazarlar, bazı bölgeleri özellikle konu ola­rak seçerler.
• Bu anlayışla yazan yazarlardan başlıcaları şunlardır: Sadri Ertem, Sabahattin Ali, Orhan Kemal, Yaşar Kemal, Aziz Nesin, Kemal Tahir, Fakir Baykurt vb.dir.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

İsim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle