Cahit Sıtkı Tarancı: Nasıl yazdığımı ben de açıkça bilmiyorum, dersem şaşmayınız. Şiirdir bu, hiç belli olmaz. Yemek yerken veya yolda giderken bir mısra geliverir. Bakarsınız, o zamana kadar karanlık gördüğünüz bir dünya birdenbire aydınlanmış. Artık o mısra kılavuzunuz olur, yazacağınız şiiri, konusunu, şeklini, boyunu poşunu, hepsini o tayin eder. Ve o şiir bitinceye kadar siz işgal altında bir memleket gibisinizdir.

Nahit Ulvi Akgün: Nasıl yazdığımı düşündüm. İşte kâğıdı makineye takıyorum dedim. Oldu, bitti. Bir yapıtın ortaya çıkması, bu denli kolay mı? Kolaysa ver ölçüsünü otursun yazsın herkes. Herkesi küçümsediğimden değil bu. Vapurda, otobüste, evde, çarşıda, pazarda görünmez oklar, eller, dikenler rahat bırakmıyorlar ki? "Gel beni anlat, yaz, söyle." demiyor mu? Nasıl kurtulursun? Yazacaksın, anlatacaksın ille de. Yok, durmak dinlenmek. Ya eteğinden çekiyor, ya gözünü kamaştırıyor ya da seni zınk diye çakıyor yere. Bir karıncalanma, bir uğultu. Ortalık bulamyor artık. Bir aydınlık dileği başlıyor. Bir tohum düşüyor içine, başlıyor gümbürtü.