Bizi birbirimize bağlayacak olan daha doğrusu insanları birbirine bağlayacak olan öncelikli unsur kalplerimiz ve fikirlerimizdir. Böyle bir durumda da fikirlerin, kalplerin ve ondaki sevgilerin önüne geçmesi bir milletin acı çekmesini nasıl da etkiliyor. Özellikle de bu fikirler yanlış fikirlerse acı çeken birileri var demektir. Maalesef ülkemizde de bu yanlış ön planda. Batı ve doğu diye ikiye ayrılmış gibi ülkemiz.
Batılılar insan oldukları gibi doğulularında bir canlı olduğunu onlarında inansan olduğunu bilmeli. Onların o şekildeki tavrını o kadar yanlış buluyorum ki ayrılık onların fikirlerinde değil mi sanki.
Doğuluların Kürt olanlarına terör diyorlar ama böyle bir şeye kimsenin hakkı yok sanırım. Bizde böylesi acılara, bu olaylara karşıyız. Ne bu topraklardan ayrılmak istedik ne de başka bir vatan. Ama en çok böyle bir durumda insanların hakkımızda öyle düşünmesine, bizi farklı görmesine, canını veren bir Kürt olsa dahi buna bir anlam verememesine karşıyız…
Biz sadece yol istedik, elektrikler ne yazın ne kışın kesilmesin dedik, kışın montlarımızla oturduğumuz okul sıralarında adı okulsa bu binanın hakkı verilsin dedik.
İnsanların yaşaması için bunlar çok mu görüldü acaba?

ELVAN ŞAKAR



MUŞ