...

...Onlar şüphesiz akşam seyranını (yürüyüşünü) yapmak için bahçe kapısına doğru ilerliyorlardı, kapıya yaklaşıyorlardı. Ahmet Cemil bu çehreyi bir defa daha görmeye muhtaç idi, gözleriyle onu adeta çekiyordu.

Lamia başını çevirdi, köşke baktı, Ahmet Cemil ''şimdi beni görecek!.. '' diyordu. Lamia köşkün ikinci katına bakıyordu.Sonra karşısındaki tuhaf bir işaret etmiş gibi küçük bir kahkaha ile güldü,elini salladı,başını çeviriyordu,gözleri aşağıdaki pencereye tesadüf etti,yalnız o kadar...

Bir nazar (bakış) ki initafı (yönelişi) ile beraber ayrıldı; bir nazar ki orada , şu pencerede kimse yokmuş gibi kayıtsız (ilgisiz), manasız idi...

Artık onu görmemek için oturdu. Şimdi, şu bir saniyeden sonra Lamia 'ya bir husumet (düşmanlık) hissediyordu. Biraz evvel onu gülüyor görmekten tahammül edilemez bir işkence duymuştu. Eğer Lamia bu küçük nazar içinde ona bir tesliyet (teselli) manası göndermiş olsaydı hepsini unutacak, yalnız o nazarın hatırasını bütün kırılan aşkının bir yadigarı kabilinden (aşkının bir hatırası olarak) hayatının sonuna kadar saklayacak , ruhunun içine sararak bu yadigigarı hayatının biricik saadet nesibesi (mutluluk payı) hükmünde besleyecekti;fakat bu öyle bir nazar idi ki hiçbirşey ifade etmemekle beraber Ahmet Cemil'e bütün hulyasının (hayalinin)bir yalan olduğuna şüphe edilmeyecek bir bedahetle (açıklıkla) şahadet etmişti. Demek Lamia ile aralarında bir arkadaşlık kırıntısı bir bir mazi hatırası bile kalmayacaktı...

Şimdi Lamia'yı kaybetmekten değil, fakat bu nazardan müthiş bir ıstırap duyuyor,hele Lamia'nın o yukarıya bakarken güldüğünü bir cinayet kabilinden affetmiyordu.

'' Belki diyor hizmetçilerinden birinin bir manalı hareketine gülmüştür'' diyor.. Ah ! Zavallı hulya esiri!... Lamia'yı ağlıyor tevehhüm ediyordun (düşünüyordun).
Oh ! bak, işte Lamia ne kadar bahtiyar (mutlu) ! Nasıl gülüyor...

...

Mai ve Siyah-Halid Ziya Uşaklıgil