Bu dönemde Türk boylarında “kam, baksı, oyun, ozan, şaman” gibi isimlerle anılan bir sanatçı tipi var ki, bunlar, sadece sanatçı kimliğine sahip değildir. Bu kişiler; hâkimlik, müzisyenlik, bilim adamlığı, din adamlığı, hekimlik, büyücülük, bilgelik, sanatçılık gibi pek çok özelliğe sahipti. “Sığır, şölen, yuğ” gibi törenlerin baş aktörleri bu şairlerdi. Bunlar törenleri idare ederler, törenlerin niteliğine göre sagu, koşuk ve destanlar söylerlerdi. İşte ozan adıyla bilinen bu sanatçılar, sözlü edebiyat ürünlerini özel zamanlarda kopuz eşliğinde söylerlerdi. Bu ürünler zamanla tören ortamlarından ayrılarak bağımsız bir şekilde söylenmeye başlamış ve böylece halk edebiyatının ilk örnekleri oluşmuştur.
