İnsan, güzel sanatlar sayesinde, var olan malzemeyi yeniden biçimlendirir ve bu şekilde kendini ifade etmeye çalışır. İnsan­lar bilim, teknoloji ve anlayışların tam olgunlaşmadığı dönem­lerde, çizgi, boya ve kil yoluyla çeşitli biçimler, desenler, sanat ürünleri ortaya koymuşlar ve bu şekilde duygularını, düşünce­lerini yansıtmışlardır.

Son dönemlerdeyse sanat ürünleri hem çeşit olarak hem de ta­şıdığı değer açısından artmıştır.

17. yüzyıldan beri kullanılagelen güzel sanatlar terimi, hemen bütün dillerde karşılığını bulur. Bu söz, bugünkü anlamını kazanıncaya kadar, teknikle ve el becerisiyle ilgili meslek dallarını anlatmıştır. Âlet yardımıyla, belirli bir el becerisiyle sürdürülen marangozluk, duvarcılık gibi meslek dallarını da kapsamıştır. Yaratıcılık istemeyen, öğrenme yoluyla kazanılıp el becerisiyle geliştirilen alanları ifade etmiştir. Bu alanlardaki eserler aslında bir yarara yöneliktir. Bir çıkar için yapılır. Zaten zaman içinde bunlara zanaat denmeye başlanmıştır. Öyleyse sanatın maddi çıkar amacı taşıması zanaat terimiyle karşılanır. Mermercilik, çi­nicilik, oymacılık vb.

Sanatın yaratıcılık isteyen bir alan olduğu anlaşılıp dikkatler bu nokta üzerinde toplandıkça, sözcükler daha da öznellik kazan­mıştır. Amacı salt güzellik ve derinlik olan, insanda coşku ve hayranlık uyandıran sanatlara güzel sanatlar denmeye baş­lanmıştır. Müzik, resim, heykel, tiyatro, edebiyat, bale gibi sa­nat dalları güzel sanatların önemli olanlarıdır.

Güzel sanatları diğer eserlerden ayıran en önemli özellik, insan­da coşku ve estetik haz uyandırmasıdır. Sanat eseri açıklamak­tan, öğretmekten ziyade sezdirir, duyurur, düşündürür. Sanat eseri özgün ve biricik bir yapıdır. Yine sanat eseri, sanatçının süzgecinden geçmiş ve onun boyasıyla boyanmış bir bütündür.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

İsim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle