Bu dönemde Türk boylarında "ozan, baksı, kam, şaman" gibi isimlerle anılan bir sanatçı tipi var ki bunlar, sadece sanatçı kimliği olan kişiler değildir. Bunlar; "müzisyenlik, bilim adamlı­ğı, din adamlığı, hekimlik, kâhinlik" vb. gibi pek çok özelliklere sahiptirler. Bunlar "sığır, şölen, yuğ" gibi törenlerin baş aktörle­ridir. Bu kişiler törenleri idare etmişler, törenlerin niteliğine göre sagu ve koşuk söylemişlerdir. Destan da anlatan bu kişilere "ırcı", "yıra", "destancı" adı da verilmiştir.

 

Genel olarak ozan adıyla bilinen bu sanatçılar, sözlü edebiyat ürünlerini özel zamanlarda kopuz eşliğinde okumuşlardır. Bu ürünler zamanla tören ortamlarından ayrılarak bağımsız bir dil hâlini almaya başlamıştır. Böylece halk edebiyatının ilk örnek­leri oluşmuştur.

 

Destan döneminde Türkçe katışıksız, yalın özellikler taşır. Ya­bancı sözcükler çok azdır; çünkü bu dönem, edebiyatımızın yabancı etkisinde kalmayan dönemidir.

Orta Asya Türkleri, ana dillerini işlemiş, yazı dilimizi hazırlamış­lardır. Bu dönemde sözdizimi, yalın ve açıktır.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Ä°sim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle