Adalet Ağaoğlu'nun oyunu (1964). Altı tabloluk oyunun ana fikri ilk tabloda verilir. Otuz yaşında bir kadın, otuz beşinde bir erkek, mahkemede hâkim karşısında boşanmak için çırpınmaktadırlar; çünkü evlendiler evleneli taşındıkları her evde havasızlıktan boğulmuşlardır; durmadan ev değiştirmekten, geceler boyu sokaklarda dolaşmaktan da bitkindirler. Son tabloda kadın-erkek gene aynı mahkemede; hâkim onları boşamadığı için ölmüşler, daha doğrusu birbirlerini öldürmüşlerdir. Devamlı ev taşımaktan, havasızlıktan ölmüşler, onları belki de başkaları öldürmüştür. Görünmeyen hâkim, kendisine hakaret etmeleri üzerine karı-kocayı hapse atar. Hapiste de ayrı ayrı hücrelerde yatacaklar, aradıkları mutluluğu bulamayacaklardır. Oyunun aradaki sahneleri bu alegorinin, çocukluktan evliliğe, hattâ ölüme kadar süregelen ahlâk töre ve yasaklarıyla yaşama ve kaynaşmalardaki kısıtlanmanın nasıl bir gelişim çizgisi izlediğini belgeler.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

İsim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle