Haldun Taner'in oyunu (1964). Kendisiyle yapılan bir konuşmada (Varlık, 620, 15 Nisan 1964) yazar, eserinin "gecekondu ortamında bir kahramanlık mitosunun parodisi" olduğunu belirtir; oyunu nasıl yazdığını da şöyle anlatır: "1960'da ünlü bir kondu efesinin vurulması beni çok ilgilendirmişti. Yerinde incelemeler yaptım, olayın kahramanlarıyla, aileleriyle görüştüm. Hareket noktam o olay oldu, ama Keşanlı Ali, daha çok da kendi fantezinin ürünüdür". Bertolt Brecht'in epik tiyatrosunun Türkiye'de ilk denemesi kabul edilen müzikli oyunda Keşanlı Ali, Sineklidağ'da gecekonduları yıkılmaktan koruyan, onlara su getiren, elektrik konduran, yol yaptıran, böylece mahallesinin varlığını kabul ettiren, mert bir kabadayıdır. Gerdeğe gireceği gece, düşmanı Manyak Cafer'in, kendisine meydan okuması, gecekonduları yakmaya kalkışması karşısında, efsaneleşmiş kişiliğini korumak için, Cafer'le boy ölçüşmeye mecbur kalır. Manyak Cafer, iki elinde iki tabanca, ateş eder. Ali yaralanırsa da, yaklaşıp Cafer'in üzerine atlar. Boğuşma sırasında bir el boğuk tabanca sesi duyulur. Cafer yere yıkılmıştır, Ali sessizce üstünü başını silkeler. Polis düdükleri, yangın arabaları… Bir cinayete zorlanmış ve katil olmuş Ali'nin eline kelepçe takılır. Doyarak koklayamadığı yavuklusu Zilha, gerilerde kalmıştır. Ve oyun, koro'nun Keşanlı Ali Destanı'nı söylemesi ve bir "kıssadan hisse" ile sona erer.