İlk şiiri 1897'de Servet-i Fünun dergisinde yayınlanmıştır. Döneminin şiir anlayışının dışına çıkarak hece ölçüsüne dayalı, yalın bir Türkçe kullanmıştır. Türk edebiyatına halkın sesini getiren gerçekçi bir şairdir. Şiirlerine halkçı bir nitelik de kazandırmış olan şair, Milli Edebiyat akımı ve Türkçülüğün önde gelen temsilcilerindendir. "Türk Şairi", "Milli Şair" diye bilinir. Böyle bilinmesinin nedeni, ulusal duyguları, halk için yalın bir dille, kendine özgü bir coşkulu bir söyleyişle dile getirmesinde aranmalıdır. Sade bir dille yazmasına karşın, aksayan cümleleri yüzünden şiirlerinin sanatsal yönü zayıftır. Uyarıcı, didaktik yönü ağır basan şiirleri, içtenlikten ve kalıcı niteliklerden yoksundur. Konularını toplumun dertlerinden, sosyal-epik hayat sahnelerinden aldığı şiirlerinde ulusal konuları dile getiren bir sözcü gibidir. Ezik, ama yiğit Anadolu insanından görüntüler yansıtır.

Ben bir Türk'üm; dinim, cinsim uludur;
Sinem, özüm ateş ile doludur.
İnsan olan vatanının kuludur.
Türk evladı evde durmaz giderim.
Muhammed'in kitabını kaldırtmam;
Osmancık'ın bayrağını aldırtmam;
Düşmanımı vatanıma saldırtmam.
Tanrı evi viran olmaz, giderim.
Bu topraklar ecdadımın ocağı;
Evim, köyüm hep bu yerin bucağı;
İşte vatan, işte Tanrı kucağı.
Ata yurdun, evlat bozmaz, giderim.
Tanrım şahit, duracağım sözümde;
Milletimin sevgileri özümde;
Vatanımdan başka şey yok gözümde.
Yâr yatağın düşman almaz, giderim.
Ak gömlekle gözyaşımı silerim;
Kara taşla bıçağımı bilerim;
Vatanımçin yücelikler dilerim.
Bu dünyada kimse kalmaz, giderim.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

İsim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle