Şiirleri öncelikle zekâya ve ince alaya dayanan yergi ağırlıklı şiirlerdir. Garip ve İkinci Yeni akımlarını kendine göre yorumlayarak uzaktan izlemiş; şiirlerinde Halk şiirine yaklaşan bir söyleyiş yöntemine ulaşmıştır. Yalın üslubu, hoşgörülü konu seçimleri ve ince alaylı yaklaşımıyla, kendine özgü farklı bir yeri vardır yazınımızda. Asıl ününü 1970’lerde peş peşe yayınlanan “denemelerle” kazanmıştır. Günlük konuşma dilinde pek az bilinen sözcük ve deyimlerden başka, kendi yarattığı ilginç deyişleri de sıkça kullandığı ve anlatımına egemen kıldığı alaycı tavrıyla bu denemelerde özgün bir üslup yaratır. “Salah Bey Tarihi”ni oluşturan “Kahveler Kitabı”, “Ah Beyoğlu, Vah Beyoğlu”, “Boğaziçi Şıngır Mıngır”, “Sergüzeşt-i Nono Bey”, “Elmas Boğaziçi” ve “İstanbul-Paris” kitaplarında, geçmişin İstanbul kahvelerini, Beyoğlu ve Boğaziçi’nin sanat çevrelerini anlatır. 1990’larda büyük bir coşkuyla tekrar şiire dönmüş; ironi ve humour özellikleri taşıyan şiirleriyle modern şiirimizi tema ve dil bakımından demokratlaştırmış, geliştirmiştir. Şiiri duygunun baskısından kurtarıp zekânın ürünü yapmak ister. Her şiirinde yeni bir ses, yeni bir yapı kurmaya çalışır. Duygulu şairi değil, usta şairi, lirik şiiri değil; zekâ şiirini savunur. Şiirin fikirlerle değil, kelimelerle yazıldığını bildiği için az bilinen değil, yığınların diline yerleşmiş sözcüklerin seçilmesini savunur. Şiirin bir yapı işi; şairin ödevinin de güzel, başarılı biçimler kurmak olduğuna inanır. Şiir: Dünya İşleri, Hacivat’ın Karısı, Ases, Varduman, Yalelli, İnce Donanma, Rumba da Rumba, Yaşama Sevinci, Çarleston, Baş ve Ayak, Sevdim Seni Ey İnsan… Deneme-eleştiri-günlük: Şiirin İlkeleri, Günlük, Sev Beni Sev, Kendimle Konuşmalar… Roman: Dört Köşeli İnsan. İnceleme: Fransız Resminde İzlenimcilik, Goethe.

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

İsim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle